Okee, het is dus meer dan 2 jaar geleden dat ik hier schreef!!
Raar om hier terug te zijn en berichtjes terug te lezen. Ik kan me niet voorstellen dat ik 2 jaar geleden zó eetgestoord was… Raakte ik echt in paniek van 10 gram meer aardappel? Moest ik echt voor elke nachtje logeren mijn weegschaal mee? Barste ik echt in huilen uit boven een bordje eten? Reed ik echt in paniek naar de apotheek om me daar te weten? Leefde ik echt gerust op minder dan 100 kcal per dag?

Ik kan het me nu gewoon écht niet meer voorstellen!!
Ik kijk gerust een film en snoep ondertussen lekker uit een zak chocoladekruidnoten. Ik eet gerust de hele dag alleen boterhammen met kaas en chocopasta. Ik geniet van uit eten gaan, ook als dat bijv. een vierkazenpizza in de pizzaria is, of een rozijnenpannenkoek met stroop en toe dan nog een wafel met ijs en slagroom.
Ik geniet & ik lééf!! Ik studeer, heb vriendinnen, ga binnenkort op mezelf wonen, doe leuke dingen en geniet van mijn leven zoals het nu is!

En….ik heb een boek geschreven welke binnenkort wordt uitgegeven!
Van een in mezelf gekeerd, onzeker, mager en verdrietig meisje zonder levenslust, ben ik veranderd in een jonge vrouw die weet wat ze wil, geniet van het leven en zelfvertrouwen heeft!
Hoe ik me nu voel zou ik ik zo graag willen overbrengen aan andere meiden met een eetstoornis; want já, het leven is écht veel mooier, leuker en geweldiger zónder eetstoornis!
En om dat te bereiken heb ik een boek geschreven. Een boek met stukjes uit mijn dagboek, helpende citaten, tips en opdrachten.
http://www.freemusketeers.nl/index.php/pagina/boeken/aktie/details/boek/1804/overwin-je-anorexia.html

In mijn statistieken zag ik dat er toch nog mensen lezen op dit logje. Ben benieuwd wie er hier toch nog langskomen?!? (aangezien ik hier al een heel tijd geleden gestopt ben…)

Sinds 5 December ben ik uit de kliniek, na bijna een jaar. Hierna ben ik nog een tijdje 3 daagse deeltijd gaan doen, maar hier ben ik eigenlijk vrij snel mee gestopt. De laatste maanden werk ik; eerst bij een biosoop, maar nu pas ik vooral heel veel op. Ik heb een aantal oppasgezinnen waarbij ik zowel s’avonds als overdag oppas, erg leuk!! Over 3 weken ga ik naar Zuid-Afrika, hier wilde ik al zoolang heen!! Mijn ouders hadden mij dit beloofd toen ik nog in z*uidlaren zat. Toen was dit voor mij ook een echte motivatie, omdat ik toen eigenlijk nog niet durfde, maar zover beter wilde zijn dat ik wel zou durven. (ivm eten en niet wegen) Nu zie ik er helemaal niet meer tegenop en heb ik er vooral heel erg veel zin in! Na Zuid-afrika nog 2 weekjes vakantie en daarna ga ik eindelijk weer studeren. Na 2 jaar eruit te zijn geweest ga ik dan einddelijk weer het normale leven van studeren in. Ik ben al sinds November op kamers in de stad, dus dat is erg handig voor straks met mijn studie. Ik ga de Pabo doen.
Het gaat dus echt goed met mij! Eerlijk gezegd had ik dit niet verwacht. Ik motiveerde mezelf wel altijd met studeren, zuid afrika en normaal willen zijn, maar dat het me zou lukken…ik was heel bang dat het niet zou lukken. Toen ik uit de kliniek kwam ging het al erg goed, toen werd het een tijdje weer iets moeilijker door alle veranderingen, maar hierna ben ik juist weer meer stappen gaan zetten en gaat het de laatste maanden echt supergoed! Ik eet normaal, ben nergens meer bang voor qua eten, gewicht doet me niet zoveel en ik kan gewoon genieten van het leven zonder steeds die gedachtes!!
Ik ben dus blij dat ik de stap heb gezet naar een opname en er 2 jaar uit ben geweest, want het heeft me heel veel geholpen. Ik leef weer!

Heeel lang heb ik niet meer geschreven, maar ik zag dat er hier toch nog wel lezers komen, dus wilde eens laten weten hoe het nu met me gaat!
December 2007 ben ik met ontslag gegaan uit de kliniek. Ik had het echt helemaal gehad daar, werd gek van het gepraat over eten, de regels, ik was er echt klaar mee. Met eten ging het goed, mijn lichaam accepteren bleef nog wat moeilijker. Ik bleef mezelf wel inspreken dat ik me nu veel gelukkiger en vrolijker voelde, maar ik bleef me nog wel vaak te dik voelen.
Ik zat intussen op kamers en ging gelijk de week na mijn ontslag beginnen aan een 3-daagse deeltijdbehandeling, welke niet was gericht op eetstoornissen. In mijn hoofd wisselde de gedachtes aan eten, en de gedachtes dat ik stom ben elkaar af. In de nieuwe groep vond ik het erg moeilijk, maar begon er steeds meer aan te wennen. Toch voelde ik me niet op mijn gemak, we hadden per dag 3 therapieen en ik had er gewoon echt geen zin meer in. Weer die problemen, weer dat gepraat. Ik wilde gewoon het normale leven weer in! Al vrij snel ben ik gestopt. Eigenlijk hadden weinig mensen er vertrouwen in, de groep zei dat ik stopte omdat ik ervoor wegliep. Ik was blij dat ik er wegging, weer werd er zo’n therapeutische draai aan gegeven, wat ik juist zo vervelend vond.
Qua eten ging het wel aardig goed. Ik was wel wat afgevallen, maar bleef wel doorgaan met eten. De gedachtes waren er alleen wel weer meer dan aan het eind in de kliniek, wat misschien ook wel logisch was.
Al gelijk nadat ik was gestopt kon ik gaan werken, ik was aangenomen bij een bioscoop om fulltime te gaan werken. In het begin vond ik het allemaal heel moeilijk. Het contact met collega’s, maar daarbij ook het werken opzig. Ik had nog nooit gewerkt en het afgelopen 1,5 jaar sowieso alleen maar in therapie geweest. Het was een hele verandering. Natuurlijk begon ik ook hieraan steeds meer te wennen en ik heb de groep echt totaal niet gemist!! Ik vond het zo fijn om weer in het normale leven te staan, waar ik uiteindelijk ook veel meer geleerd heb. Sociale contacten, grenzen aangeven, mening geven, eettijden loslaten, hulp vragen…
Ik ga nu bijna stoppen bij de bioscoop, omdat ik het werk niet zo leuk vind. Ik ben erachter gekomen dat dit werk niet bij me past, ik wil veel liever met kinderen werken! Via internet heb ik nu 3 oppasgezinnen en nu dus 3 vaste hele dagen waarop ik ga oppassen en erbij waarschijnlijk nog wat avonden. Ik vind dit echt supertof en vind het oppassen echt heel leuk!! Daar kan ik zo van genieten, van die kindjes!
Met eten is het steeds beter gegaan. Ik zag hoe los collega’s aten, ik zag steeds meer normale/vrouwelijke lichamen wanneer ik in het park lag, ik begon steeds meer het echte leven te zien. Zelf ben ik weer wat aangekomen en nu kan ik mezelf echt accepteren. Als ik voor de spiegel sta, dan vind ik mijn lichaam goed, ik ben er blij mee! Ik vind het nu zelfs mooier, dan toen ik dun was, nu ben ik gewoon normaal! Hierdoor gaat het qua eten ook goed, ik eet weer zoals vroeger. Echt, het is heerlijk! Ik kan niet meer geloven dat ik zo moeilijk heb gedaan over eten…Wat deed ik moeilijk over 1 calorie meer of minder? Het slaat gewoon nergens op!
De laatste paar maanden kan ik het echt steeds meer loslaten en ik denk nu, dat ik gewoon echt "genezen" ben!! Ik drink weer sapjes, ga mee uit eten, neem extra’s, accepteer mezelf….

Begin December 2005 ben ik begonnen met deze web-log. Ik begon toen ook net met gesprekken bij de G*Gz.
In Augustus 2005 zat ik op mijn laagste gewicht (45 kilo) waardoor familie, vriendinnen, leraren op school zagen dat het niet goed ging. Ik moest gaan praten met de vertrouwenspersoon op school en zij vertelde gelijk dat ze dacht dat ik een eetstoornis had. Ik wilde dat niet geloven en werd boos op hen, wat zeurde ze allemaal?! Ik wilde dun zijn en ik moest juist verder afvallen, ik moest mijn botten kunnen voelen.
Na onze vakantie in Griekenland begon ik zelf ook in te zien dat ik zo niet verder wilde. In griekenland had ik totaal geen energie en de vakantie werd ook verpest door het (niet) eten. Ik was altijd bang geweest om te vliegen, maar nu maakte het mij niet meer uit.
Ik praatte er vaak over met mijn ouders en uiteindelijk zijn we hulp gaan zoeken en kwam ik bij de G*Gz voor gesprekken met een psychotherapeute. Ik stond er in het begin nog niet echt achter en deed het ook vooral omdat mijn ouders en vriendinnen er telkens over begonnen. Bij de gesprekken zei ik ook niet echt meer dan "ja/nee/weet ik niet". Daarom las mijn therapeute na een tijdje ook mijn web-log mee, daar durfde ik alles op te schrijven en daar konden we dan over praten. Intussen was ik wel aangekomen naar de 48 kilo en mocht ik niet meer onder de 47 kilo komen. Ondertussen ging ik ook naar een dietiste, maar de eerste bij wie ik kwam stelde wel heel kleine doelen. De eerste 2 weken moest ik ervoor zorgen dat ik in ieder geval 2 stuks fruit at en het doel voor de 2 weken erna was een glas melk erbij. Dit hielp mij niet, dus ben ik naar een andere dietiste gegaan, van haar moest ik ineens 8 boterhammen en dan ook nog toetje, fruit, avondeten enz gaan eten. Dat was juist weer teveel gevraagd, waardoor ik mij daar ook niet aan hield. Van internet had ik intussen zelf een eetlijst gevonden die ik ging proberen te volgen.
Na een aantal maanden startte ik ook in de zelfhulpgroep. Ik vond het fijn om daar herkenning te vinden en met anderen te praten die mij helemaal snapte.
Ik was intussen 2 maanden bezig met de studie Sociaal Pedagogische Hulpverlening. Ik kon me alleen totaal niet concentreren en was telkens bezig met calorieen tellen, moeten bewegen, (niet) eten, precies op tijd eten enz…Ook kreeg ik te horen van mijn studieloopbaanbegeleider dat ik het eerste jaar van de studie nooit zou halen, omdat ik niet genoeg "durf" had qua praten, mening geven enz. Hij zei dat ik beter gelijk kon stoppen om dat jaar aan mezelf te werken, zodat ik het jaar erop misschien weer opnieuw kon gaan starten.
Ik stopte met mijn studie en heb toen besloten om te kiezen voor opname. Ik wilde aan mezelf gaan werken en hard gaan vechten tegen die eetstoornis! En 27 december was toen mijn eerste dag in de kliniek.
Nu ben ik bijna 5 maanden verder en ik heb in die 5 maanden tijd al veel geleerd!

Deze web-log heb ik van december 2005 tot nu veel gebruikt om van me af te schrijven, ik vond het fijn om hier alles kwijt te kunnen en zag dit als een veilige en anonieme plek. Ik heb ook heel veel gehad aan alle lieve, steunende en helpende reacties die ik telkens kreeg op mijn logjes!! Hierdoor ben ik hulp gaan zoeken, ben ik stappen gaan zetten, kon ik dingen beter relativeren en werd ik weer gemotveerd om door te gaan.
Nu ga ik stoppen met mijn web-log. Ik kan op mijn web-log niet meer alles kwijt wat ik kwijt wil en dat is wel iets wat ik mis. Ook ben ik erachter gekomen dat mijn web-log via Google op allerlei manieren te vinden is, terwijl mijn weblog in eerste instantie anoniem bedoeld was. Daarom denk ik dat het beter is dat ik hier stop..

Ik wil iedereen heel erg bedanken voor de lieve en steunende reacties op mijn logjes!!! Bedankt!!

Ik ga trouwens wel verder op een andere weblog. Deze weblog is beveiligd met een wachtwoord. Dat voelt voor mij een stuk fijner en veiliger! www.20six.nl/nieuweweg
Als je mijn weblog wil blijven lezen kun je mij bereiken via het mailformulier voor het wachtwoord!

(Wat leuk dat zoveel mensen mijn weblog willen blijven lezen! En van sommige van jullie ook lieve mailtjes! Maar wilde even zeggen dat ik doordat ik in de kliniek was niet op alle mailtjes heb gereageerd en nu niet goed meer weet wie ik wel terug heb gemaild en wie niet…Dus heb je mij gemaild, maar nog geen wachtwoord gekregen..sorry! Ik ben beetje chaotisch, dus try again! En het web-logadres staat hierboven, dit is het juiste adres! )

Deze week maar een korte week, van zondagavond tot woensdagavond, ivm hemelvaart. Zal maar weer eens bij maandag beginnen.

Maandag: Was eigenlijk een nogal doelloze dag, we hadden alleen weekopening, want Interactie viel uit. Dus niet echt veel gedaan, even het dorp in, stukje wandelen, afscheidsboeken schrijven, zulk soort dingen. S’middags nog wel module Spelen en begonnen met het maken van een schaaltje van klei, een schaal in bloemenvorm. Wel leuk om te doen, maar het word niet zoals ik het wil..maja, daar is het Spelen voor!
Ik was weer maar 1 ons aangekomen in het weekend, dus met eetlijsten invullen voor de volgende week heb ik na wat praten toch maar wat vettere (maar dus ook moeilijkere..) dingen ingevuld. En al vanaf het moment dat ik het had ingevuld voelde ik me beetje schuldig over de samengestelde maaltijd die ik gekozen had. Maja, het moet maar!
(Oja, ik heb een snee suikerbrood op!!)

Dinsdag: Vandaag hadden we alleen pmt-sport. We gingen een mega-schommel maken van zo’n grote mat en erna nog even tennissen. Vond het schommelen wel leuk, maar tennissen kon ik van geen kante.
S’avonds kwam ik langs een grote spiegel bij de douches, dus ging toen even erheen. Ik hoopte dat ik zag dat ik minder dik was dan ik me voelde…maar toen ik mezelf in de spiegel zag werd mijn gevoel alleen maar bevestigt. Ik ben gewoon echt veelstedik!! Ik word hier gewoon helemaal vetgemest, terwijl ik al gigantisch dikke benen en buik heb! Die X kilo past er gewoon echt, echt, echt niet meer bij!! Ik voelde me echt heel rot, dik, en verdrietig. Ik voelde het vieze vet en zag mijn benen en alles in de spiegel. Huilend ben ik naar mijn kamer gegaan, omdat ik niet meer wist wat ik moest ben ik maar naar buiten gegaan, gaan wandelen. Ik zat heel erg in twijfel: doorvechten (dus nog meer aankomen), of helemaal stoppen. Na het opschrijven van voor- en nadelen, zag ik het stoppen meer zitten. Dat is gewoon veel makkelijker. Ik kon ook wel bedenken waarom ik door moest vechten, maar op dat moment maakte mij dat allemaal niks meer uit. Toen besloten om het de volgende dag te beslissen, want die dag zouden we sowieso al naar huis gaan voor een lang weekend.

Woensdag: S’ochtends bij het ontbijt zat ik nogsteeds in twijfel. Ik zag ook wel in dat het zonde zou zijn om te stoppen, want wat is nou een leven met een eetstoornis?! Maar aan de andere kant trok de veilige, makkelijke kant (opgeven en me weer storten op afvallen) ook wel heel erg…Toen ik werd aangesproken op meer jam smeren zag ik dus ook niet in waarom ik dat zou doen. Waarom meer jam smeren als ik straks toch naar huis ga? Als ik weer thuis ben hoef ik niet meer aan te komen, dan moet ik juist gaan afvallen.
Erna hadden we csb, we hebben toen vooral een tijd gepraat over de regels, omdat die aan het verslappen zijn. Regels over de tijden, uitbuiken, eetregels, maar ook het aanspreken. Het kwam ook ter sprake hoe het dan moet als iemand word aangesproken en er niks mee doet, zoals ik dus die ochtend..Iedereen vond eigenlijk dat als je word aangesproken dat je het gewoon moet doen. Oeps!
Na csb was het thee-tijd. Ik voelde me nogsteeds heel dik en verdrietig (en in dubio over stoppen/doorgaan), dus wilde gewoon even alleen zitten en nadenken. Mocht eigenlijk niet, dus kreeg allemaal commentaar. Terwijl ik eigenlijk dacht dat het wel mocht, omdat het wel vaker gebeurt en er dan ook niks van gezegd word. Maja, misschien omdat we het net over de regels gehad hadden. Erna nog wel een goed gesprek gehad met groepsgenoot, over hoe ik me voelde en over of ik nou door moest gaan, of moest stoppen. Goed gepraat en ze had wel gelijk: ik kan nu beter doorgaan en zien hoe ik me over een tijdje voel, dan kan ik altijd nog terug, maar dan heb ik het iig wel geprobeerd! Als ik nu opgeef kom ik waarschijnlijk vanzelf wel weer een keer op het punt dat ik wil vechten en dan moet ik weer opnieuw beginnen.
Erna eetdagboekbespreking. Ik heb even inbreng gehad over hoe ik me voel en heo ik ervoor moet zorgen dat ik weer op mijn lijn kom. (ik zit er 7 ons onder)
Bij het warme eten kregen we nasi met sate. Sowieso vind ik rijst nogsteeds enger dan aardappels en dan krijgen we ook nog eens zoveel! Het was echt een enorm bord vol. Had er al de hele tijd tegenop gezien en vond het ook heel moeilijk. Vond die hoeveelheid echt niet normaal..
S’middags had ik nog een gesprek bij de psychiater, gewoon een beetje een inleidend gesprek, omdat ik nog nooit met haar gepraat heb. Was wel stom, want ik zei bij alles "weet ik niet", of "nee". Ookal was het wel zo, nog zei ik dat, om er maar snel vanaf te zijn. Nogal dom van mij, maar op dat moment durfde ik niet echt meer te praten ofzo..
S’middags ook nog weer even goed met een andere groepsgenoot gepraat, was ook wel weer fijn gesprek.
S’avonds er nog voor gekozen om daar brood te blijven eten, omdat ik denk ik anders minder brood had gegeten, of iig een stuk minder/geen beleg had genomen. En de nasi is daarvan de oorzaak…ben echt bang dat ik hierdoor meer dan een kilo ben aangekomen…

Weekend: Ik moest natuurlijk weer wegen vanochtend…en mijn gedachte over de nasi klopt nog ook. Ik ben deze week idd heel veel aangekomen!! Het voelt heel k*t en ben boos op mezelf dat ik dit zelf heb gedaan en ik baal er wel van dat mijn gedachtes dus bevestigt worden: als ik nasi eet kom ik heel veel aan. Maja, ik kan het opzig ook wel weer beetje relativeren…
Gisteren naar een film geweest en vandaag wezen shoppen. Shoppen was geen succes, want ik moest een nieuwe broek hebben, maar heb niks kunnen vinden. Er was zelfs een broek maat 40 die mij te klein was! Jemig, dan heb ik toch gewoon gelijk en klopt dat bmi gewoon echt niet bij mij?! Is tog niet normaal dat als je maat 40 niet eens past, dat je dan nogsteeds X kilo moet aankomen?! Nouja, frustreerde mij nogal…
Morgen dagje naar Schiermonnikoog, daar heb ik wel zin in! En zondag misschien nog even zeilen…
Heb weer een nieuwe stap bedacht, want het pindakaas-experiment is beetje mislukt..:$ Heb vanaf vandaag gedobbeld voor beleg-keuze! Dus briefje gemaakt van 1t/m6 met allemaal soorten beleg erop en dan met de dobbelsteen gooien om het beleg te kiezen. Misschien beetje apart om het zo te doen, maar las het op iemands logje en vond ‘t wel goed idee! Meestal als ik nu s’ochtends bijvoorbeeld iets engs kies, dan moet ik s’avonds van mezelf iets magers op een roggeboterham op dat te compenseren. En dat kan dus nu niet meer! Vind het wel eng, want dalijk heb ik ineens 2x hagelslag ofzo, maar wel goede uitdaging!   

De laatste tijd heb ik echt steeds meer dagen waarop ik me echt zó gigantisch dík voel. En vandaag is er weer zo eentje. Ik weet gewoon niet wat ik moet doen. Ik ben zó bang, bang voor de kilo’s die er nog bijmoeten, terwijl ik op dit moment het liefst terug zou willen naar het "veilige". Maar waarom is dit zo veilig? Het voelt veilig en vertrouwd om dun te zijn, om botten te kunnen voelen, om steeds een lager cijfertje op de weegschaal te zien en me nergens druk om te hoeven maken, alleen calorieen…

Mijn eerste volle week in de Groep. Vond het heel moeilijk..maar dat vertel ik straks wel.

Maandag: Allereerst wegen, was 2 ons afgevallen ipv aangekomen. Eigenlijk had ik dat kunnen verwachten, want had veel bewogen en alles ook heel magertjes gegeten. Maja, moest voor vrijdag wel de 7 (!) ons gaan halen, want dat is de regel in de Groep. Dus toen met mezelf afgesproken minder te gaan bewegen en elke keer s’ochtends bebogeen/vruchtenhagelslag te nemen.
We hadden eerst weekopening. Bij de weekopening zit de therapeute waar ik ambulant steeds heen ging ook en toen er gezegd werd dat er 3 afscheiden waren en toen zag ik haar zo naar mij kijken, dat ze dacht dat ik dat zou zijn. Dus toen voelde het voor mij beetje als gefaald hebben, omdat ik nog doorga naar de Groep en niet nu al klaar ben.
Hierna hadden we Interactie. Dat is om de week Interactie met het Probleem en andere week interactie met de ander. Deze keer was het de eerste en gingen we intervieuwen. Ik moest het intervieuw notuleren, dus dat vond ik wel fijn, hoefde nog even niets te zeggen ofzo. Bij het intervieuw word de eetstoornis van iemand geintervieuwd. Best moeilijk zo’n intervieuw.
S’middagshad ik nog module Spelen en om 20 voor 5 weer dagsluiting.

Dinsdag: S’ohtends ging psycho-cognitief niet door, dus gingen we evalueren. En erna hadden we pmt-spiegelen. We gingen eerst iemands video kijken en erna spiegelen en een opdracht. De opdracht was dat 2 mensen in het midden gingen staan en de rest ging kijken naar hun en dan moesten zij zichzelf tekenen en opschijven wat ze van zichzelf vonden. (dan zou ik bijvoorbeeld erbij zetten: dikke buik en benen) En dan gingen wij daar op reageren, zodat ze ook hoorden wat wij van hun vinden. Op dat moment durfde ik niet goed, omdat ik nog niet echt wist wat de bedoeling was, maar opzig lijkt me het wel goed. Dus misschien als we het nog een keer gaan doen, als ik dan durf.
Erna gingen we middageten, kreeg ik ineens een kaassoufle ipv een maisburger! Jemig, die kok is echt raar! Als er staat kaasburger krijgen we een pitabroodje met kaas, staat er een maisburger krijgen we een kaassoufle! Ik wil altijd vantevoren weten wat we eten en dan elke keer krijgen we opeens toch iets anders…en dan ook nog eens van zulke moeilijke dingen.
S’middags hadden we pmt-agressie, nog even touw getrokken en we gingen de lama’s ook nog even doen. Erna heb ik nog even geinternet en kwam ik erachter dat de februari-instroom van de sph en pabo er niet meer is. Dus word nu moeilijk, moet nu kiezen tussen aanstaande September, of nog een jaar uitstellen van studie.
S’avonds hadden we een afscheid van een groepsgenoot en dus ook nog een traktatie op…(zelfgemaakte muffin)

Woensdag: S’ochtends hadden we Csb. Erna voelde ik me heel rot. Al die heftige verhalen, ik wist niet echt wat ik ermee moest en was er van geschrokken. Ik wilde het liefst naar huis, weg van alles en gewoon thuis zijn.
Na csb had ik gesprek met therapeut, om mijn behandelplan te schrijven. Hij heeft ook nog mijn diagnose uitgelegd en de uitslag van een psychologisch onderzoek. En erna mijn behandelplan typen, want ik had ‘m thuis al helemaal geschreven.
Erna hadden we Eetdagboekbespreking. Heb niks ingebracht, maar wel 1x gereageerd op groepsgenoot! (jaja, das hele stap voor mij…) Niet dat het wat heeft geholpen dat ik gereageerd heb.
S’middags had ik module zelfbeeld. We moesten een liedje meenemen waarbij we ons positieve zelfbeeld konden voelen. Maar ik had er niet echt eentje…Ik heb geen liedje waarbij ik dat voel. We hebben wel de andere liedjes geluisterd, zat wel heel mooi liedje bij.
De hele dag voelde ik me nogsteeds rot en verdrietig, dus was er tijdens de zelfbeeldmodule ook niet helemaal bij. Na de zelfbeeld module kwam er groepsgenoot naar mij toe en toen kwam ineens alles eruit en moest ik echt huilen. Alle heftige verhalen, indrukken, mijn gepieker over alles, de angsten –> ik wilde gewoon naar huis.
S’avonds was er weer gekookt, dus moesten we zelf opscheppen. Is altijd zoveel en was ook een heel vette burger.
Erna nog wel even met groepsgenoot uit Individueel gewandeld, dus dat was wel even gezellig. Ik moest ook echt weer even bewegen…In indivueel bewoog ik stuk meer en nu heb ik daar echt gewoon veel minder tijd voor.

Donderdag: Allereerst hadden we stappen/hanterings-plan. Mijn vorige focus was: "ik mag wennen aan de groep en zeg iets als ik dat wil.". Echt helemaal gewend aan de groep ben ik niet, maar wilde eigenlijk toch wel een nieuwe focus. Dus nu is mijn focus: "Ik ben E*lske en ik laat me horen!". Dus dat kan vanalles zijn: reageren op anderen, inbrengen tijdens therapie, gedachtes navragen, enz. Goede focus, denk ik!
Gelijk erna had ik afsluitend gesprek met therapeute die ik had in Individueel. Even gehad over wat ik aan Individueel gehad heb enzo. En erna heb ik gevraagd wat zij ervan vond dat ik nu in de Groep zit, omdat ik telkens echt bang ben dat ik er helemaal niet in mag. Als er dan gepraat word over van die heftige dingen, dan denk ik echt van wat doe ik hier…Ik wil vooral werken aan meer durven zeggen, voor mezelf opkomen, mezelf accepteren, postiever zelfbeeld en van mijn eetstoornis afkomen. En dat vind ik dan een stuk minder belangrijk/erg als die onderwerpen. Maar daar hebben we wel even goed over gepraat.
Hierna moest ik snel naar Psycho, dus was allemaal nogal druk achterelkaar. Heb niks ingebracht, want was allemaal beetje veel achterelkaar.
Na het eten ben ik weer naar de kinderopvang gegaan. Was opzig wel leuk, de kindjes zijn telkens wel heel lief iig!
S’avonds oefendag en geoefend met pindakaas!

Vrijdag: Met wegen over de week gezien maar 2 ons aangekomen en vanaf het vorige weegmoment 4 ons. Had ik totaal niet verwacht, want had elke dag vruchtenhagel/bebogeen op en ook nog muffin, kaassoufle, pindakaas en veel avondeten op woensdag en minder bewogen. Dus toen besloten om elke avond 1x pindakaas te eten ipv vega-ham! Vind pindakaas nogsteeds heel eng, maar anders moet ik dalijk bijeten en dan kan ik misschien beter dit doen..
We hadden alleen nog weekendbespreking. Even gehad over het wegen in het weekend en over vorig weekend. En mijn lijn was ingegaan op dinsdag, terwijl hij in moest gaan op vrijdag, dus heb er even voor gezorgd dat dat veranderd is. Was nog best wel een gedoe, maar gelukkig gelukt. Erna naar huis!

Maandag: Nog een extra vrije dag; koninginnedag! Met een paar (bijna) groepsgenootjes ben ik naar de stad gegaan om daar op de rommelmarkt geld op te halen voor een ziekenhuis in malawi. We hadden wat spullen om te verkopen, een grabbelton, een loting en schminken. Vantevoren hadden we bij de winkeliers om een sponsering gevraagd, dus we hadden heel wat spullen gekregen om te verloten/verkopen. De verloting liep dan dus ook erg goed! Ik ging kindjes schminken, was erg leuk, maar wel moeilijk…ik bakte er niet veel van, maja je zegt "je bent een vlinder" en ze geloven ‘t . Al met al was het een leuke dag en ook niet voor niks: we hebben 550 euro opgehaald!

Dinsdag: Mijn laatste dag in Individueel, dus bij Inloop en Pmt-agressie erover gehad wat ik eraan heb gehad. (en lekker gebokst tegen de boksbal )
S’avonds hadden we een afscheid en hebben we een heel gezellige avond gehad, een soort beauty-avond met maskertjes en make-up.

Woensdag: S’ochtends hadden we pmt-spiegelen en heb ik nog even mijn video teruggezien van een heel tijd geleden. Video van mij met iets van 6 kilo minder. Ik vond ‘t moeilijk om terug te zien en was ook heel veel bezig met hoe zal ik er wel niet uitzien op mijn bmi 20? Iets waar ik heel veel mee bezig ben, maar waar ik alleen achter kan komen door op dat bmi te komen. Als reacties op mijn video kreeg ik dat ze vooral vonden dat ik vrolijker ben geworden en ik minder bang kijk. De pmt-therapeute zei dat ze niet zag dat er al 6 kilo bij was en dat ik ook nog dezelfde broeken draag. Dat van de broeken klopt, maar ik heb zelf wel het idee dat ik er nog weer veel dikker uitzie.
Om 3 uur was ik officieel bij de Groep.
S’middags nog even met groepsgenootje gewandeld. Nog weer even gepraat over dat bmi 20 en ook dat ik bang ben dat ik aan blijf komen, was wel even fijn om te praten. Ook heb ik aan haar nagevraagd of zij het stom vond dat ik naar de Groep was gegaan, omdat ik bang was/ben dat ze het in de groep stom vonden dat ik kwam.
Om half 5 had ik voor ‘t eerst de dagluiting. In de dagsluiting noemt iedereen haar focus en wat ze ermee gedaan heeft, een lust en een last, of er nog iets bijzonders is gebeurd die dag en of ze nog wat nodig heeft voor de avond. Ik had nog geen focus en wist nog niet echt wat ik moest zeggen.
Toen om kwart voor 6 gingen we eten en dat is op woensdag altijd nogal gestresst. Op woensdag word er zelf gekookt en dus ook zelf opgeschept, terwijl het anders gewoon standaard op borden ligt. En met zelf opscheppen moeten we meer opscheppen dan op de andere dagen. Gelukkig waren het voor mij opzig wel veilige dingen (gekookte aardappels, komkommersalade en groenteschotel) waardoor het voor mij wel wat minder moeilijk werd. Toch waren er nog wel wat spanningen aan tafel, want het blijft moeilijk.
S’avonds had ik er toch wel erge moeite mee dat we zoveel warm hadden gegeten. Om 8 uur was het alweer tussendoortjes tijd en ik zat echt nog bomvol en was echt bang gigantisch aan te komen door dat meer warme eten en de plak koek viel ook nogal groot uit. Ben toen even gaan lopen met eerder groepsgenootje (uit individueel), dus dat was wel even fijn.

Donderdag: S’ochtends hadden we eerst stappen/hanterings-plan. Ik heb toen mijn focus bedacht: "Ik mag wennen aan de groep en zeg iets als ik dat wil". Leek mij wel een goede voor de eerste we(e)k(en), omdat ik steeds denk ik moet iets zeggen, ik moet reacties geven anders vind iedereen mij vast stom, ben ik doelloos en willen ze mij liever weg hebben. Heb ook alweer een volgende bedacht, dus die is voor volgende keer: "Als ik gedachtes voor anderen invul vraag ik deze na". Kon er op dat moment niet op komen, maar doordat dat gelijk weer gebeurde leek het mij wel een goede.
Erna hadden we nog psycho. Ik vond het moeilijk om iedereens verhalen te horen en voelde me ook een aansteller in vergelijking met hun…
S’middags ging ik weer naar de kinderopvang toe. Was opzig wel leuk, maar er waren 2 leidsters, 1 stagaire en ik voor iets van 12 kinderen, dus dat was wel erg veel. Ik moest om 10 voor half 5 ook alweer weg, voor de dagsluiting.
S’avonds kreeg ik van oude groep een cadeautje: een notitieboekje waar ze voorin allemaal iets hadden geschreven, echt lief!!

Vrijdag: S’ochtends gingen we evalueren en daarna weekendbespreking. Bij de weekendbespreking moest ik eerder weg, want ik had een systeemgesprek met mijn ouders. Vond het nogal doelloos en zat me eigenlijk alleen maar te irriteren.
Erna gingen we eten, had de hele week al opgezien tegen het eten van vandaag: een kaassoufle (+ gekookte aardappels + salade). Bleek die kaassoufle ineens een pitabroodje met megaveel oude kaas te zijn. Echt niet normaal, zat een gigantische hoeveelheid kaas in! Zat al gelijk plannen te maken hoe ik het kon compenseren en voelde me erna heel dik en schuldig. Hier toen wel een afspraak over gemaakt.
Erna weeksluiting en toen naar huis!!

Marike: Bedankt voor je kaartje!! Echt superlief!! Mooie kaart met mooi gedicht!

Heb Dinsdag eindelijk het antwoord op mijn motivatie-brief gekregen: 2 Mei ga ik naar de Groep! Ik heb donderdag ook een kennismaking bij hen gehad, maar ik kende iedereen al, dus was vooral uitleg over hun therapieen. Ik was natuurlijk weer zenuwachtig voor de kennismaking, maar viel gelukkig erg mee. Was ook steeds bang dat zij het maar stom/onnodig/raar vinden dat ik naar de Groep wilde en dat ze mij daarom zouden weigeren. Maar ze hebben mij iig niet geweigerd.
De therapieen die ik nu erbij krijg zijn: Interactie, Psycho, Stappenplan en ze hebben nog csb en elke dag dagsluiting waarin je je focus noemt en een lust en een last bedenkt voor een van de groepsgenoten. En pmt, cognitief, eetdagboek blijft gewoon hetzelfde. Dus nu heb ik elke ochtend 2 therapieen en s’middags soms module en elke dag dagsluiting. Ook is dit meer groepstherapie, dus dat word ook oefenen met meer praten, mening geven, kritiek krijgen/geven en dat soort dingen. En bij ons kwam iedereen aan de beurt bij de therapieen, we gingen gewoon het rijtje af, maar nu zal ik dus zelf moeten zeggen waneer ik inbreng wil doen. …Eigenlijk gewoon de dingen die je kunt leren in een Groep en ook werken aan positiever zelfbeeld.
Nu dus nog maar 1 dagje in Individueel. Ik vind het wel fijn dat ik toch naar de Groep mag, omdat ik denk dat ik daar wel meer kan leren dan in Individueel, omdat Individueel toch vooral over eten/aankomen gaat. Alleen ben ik ook nog wel heel bang om naar de Groep te gaan. Natuurlijk ook weer angsten over het eten (Dalijk blijf ik aankomen als ik al op mijn bmi 20 zit en blijf ik aankomen tot bmi 25 ofzo! Ik kom straks vast ineens heel veel aan, door het meer smeren, koken+opscheppen op woensdag, vaker eten kiezen met meer kcal, minder bewegen enz. Op mijn bmi 20 ben ik veel dikker dan die anderen, want ik ben nu al hetzelfde als hen en moet nog X kg aankomen.) Maar ook voor de dingen die ik juist wil leren in de groep, maar die ik dus wel heel moeilijk vind.
Nouja, nog wel veel dingen dus waar ik tegenop zie, maar ondanks dat ga ik er toch voor!!

Intussen ben ik aangekomen naar de 57 kg. Voor mij echt zo’n grens waar ik eigenlijk echt niet overheen wil. Toen ik nog bezig was met afvallen kreeg ik op dit gewicht complimentjes van familie en mensen op school, ze vonden het knap dat ik zoveel was afgevallen en daarbij vonden ze dit ook mooier. Dus wat nu?! Ik weet dat ik nog moet aankomen om op mijn bmi 20 te komen, maar toch…ik vind het zoo moeilijk…Hoe zal ik er straks uitzien?

Morgen met koninginnedag ga ik met een paar (bijna) groepsgenootjes op de rommelmarkt staan en geld ophalen voor Malawi! We gaan spullen verkopen, loting, grabbelton en schminken. Afgelopen week hebben we al veel gesponsord gekregen van winkels: leesbrillen, handdoek, speelgoed, hele winkelwagen vol met snoep/koekjes, pan, schmink en nog wel meer. Echt zo superleuk!!!

Afgelopen week zijn we met onze hele groep naar Ikea gegaan, is er een V.I.P-avond geweest en verder eigenlijk alleen de standaarddingen. Dus dat is niet zo boeiend om te vertellen…Volgende week wel weer een logje per dag!

Sigrid, Turnstertje en littlefirefly: Bedankt voor jullie kaartje!! Echt superlief!

Ik denk dat ik niet lang meer door zal blijven gaan met mijn web-log. Ik krijg elke keer weer iets te horen over mijn web-log, dat ik hierdoor minder inbreng in therapie en dat ik geen therapiegeheimen op mijn web-log mag zetten (wat ik ook niet doe naar mijn idee). Ook was mijn web-log een plek waar ik van me af durfde te schrijven en wat voor mij een veilige plek was om dingen kwijt te kunnen. Intussen durf ik hier niet meer alles op te schrijven, wat ik erg jammer vind. Mijn web-log is heel lang een plek geweest waarop ik dingen kwijt kon op een anonieme manier, maar wel met lieve en motiverende reacties. Nu dit geen veilige en anonieme plek meer is om van me af te schrijven denk ik dat ik beter kan stoppen…Ik wil een veilig plekje waar ik alles kwijt kan en geen logje waarbij ik elke keer moet bedenken of ik dat wel kan opschrijven.
Ik weet het nog niet zeker, dus ga nu nog even verder met mijn logje, maar als ik doorga naar de Groep, dan stop ik…

En nu even terugkomen op de afgelopen week
De afgelopen week was een moeilijke week, veel spanningen, irritaties en gestress.
Maandag: Bij cognitief weer inbreng gedaan over het wegen in de weekenden thuis. Er komen weer een aantal lange weekenden aan en het vorige lange weekend was bij mij een weekend met veel wegen. Dit moet ik gaan veranderen, ze zei al dat als de weegschaal zo belangrijk is je dan soms in rare situaties komt. Maar daar kan ik zelf ook over meeprate: weegschaal mee op vakantie, weegschaal mee als ik ga logeren, naar de Apotheek fietsen omdat ik bang ben dat de weegschaal niet klopt, thuis 3 weegschalen hebben…Zo wil ik dat niet meer, dus zal dat wegen wel minder moeten gaan doen. Het is ook een tijdje beter gegaan, maar nu door dat lange weekend is het er weer een beetje ingeslopen.
S’middags had ik weer module Spelen en gingen we watergevecht doen, was echt grappig!

Dinsdag: kreeg ik mijn evaluatie terug over de afgelopen 6 weken. Aan het eind van mijn evaluatie stond dat ze vonden dat ik een motivatiebrief moest gaan schrijven, omdat ze twijfelden aan mijn motivatie voor de Groep. Ik ben nogsteeds gemotiveerd en heb dus ook gelijk een motivatiebrief geschreven, maar ik ben nu wel bang dat ik alsnog niet naar de Groep mag en ik dus over iets van 2 weken weg moet. Ik snap wel dat ze er soms aan twijfelen, soms maak ik opmerkingen over de Groep waardoor ik niet gemotiveerd over kom. Maar dit zijn vooral angsten, angsten die ik op dat moment uitspreek waardoor het lijkt dat ik niet meer naar de Groep wil. Aanstaande dinsdag hoor ik nu het besluit, dus ik ben benieuwd, ben er erg zenuwachtig voor, omdat ik het echt niet zie zitten om over 2 weken alweer thuis te zitten.
Ook hadden we Inloop met de staf erbij waar we het ook weer gehad hebben over de eettijden die veranderd moeten worden. Een lastig punt waar ook veel discussies over zijn! We zijn er nogsteeds niet over uit…

Woensdag: S’middags kwam er een nieuwe bij ons in de groep. De groep is echt al veel veranderd, in de 4 maanden dat ik er ben is de groep al bijna helemaal veranderd, er is maar 1 iemand die er was toen ik kwam.
Bij PMT-spiegelen durfde ik eigenlijk niet weer te gaan spiegelen. De vorige keer dat ik dat had gedaan voelde ik me erna alleen maar dikker. Mijn beeld van dat mijn benen en buik te dik zijn werd alleen maar bevestigt. Ik wilde dus eigenlijk niet, maar na wat gepraat toch maar gaan spiegelen en geprobeert te bedenken wat ik mooi vind aan mezelf. Dat was nogal moeilijk! Eigenlijk vind ik niks mooi, er is heel veel lelijk en enkele dingen vind ik wel normaal. Mijn oren, handen en vingers vind ik normaal (al begin ik nu al wel weer te twijfelen of mij oren niet teveel uitsteken en of mijn vingers niet te dik zijn :S)
S’avonds hadden we ontspanningsavond. Ik was heel bang dat we als traktatie een stuk pizza zouden krijgen, omdat ze dat echt al de hele week zeiden. Ik had al geprobeerd ze om te praten en dat was dus ook wel aardig gelukt Het was een stuk kaasuienstokbrood geworden…We gingen erna nog wat spelletjes doen, zoals lummelen, volleyballen, tafeltennissen rond de tafel.

Donderdag: S’ochtends hadden we eetdagboek en beetje gehad over de afspraak die ik vorige week had gemaakt. Deze week had ik allemaal moeilijke dingen als middageten, omdat ik vorige week had afgesproken om te kiezen wat ik lekker vind ipv telkens het magerste, zowel met middageten als met beleg. Dit was echt moeilijk en is ook niet zo gegaan als ik wilde. Mijn middageten-lijst had ik vorige week al ingevuld, dus dat waren allemaal moeilijke dingen, zoals rijst, aardappelpuree, tuinbonen, kaassoep, aardappelsoep, vega cordon bleu enz. Het waren echt teveel enge dingen in 1x, was niet zo slim. En daardoor ga ik dan juist extra bewegen en bedenk ik telkens weer dingen waardoor ik minder kcal kan eten. Met beleg was het ook moeilijk, ik heb wel een aantal keer vruchtenhagelslag gegeten ipv appelstroop/jam, maar het is te moeilijk om gewoon te nemen wat ik lekker vind. Daarna moet ik van mezelf dan weer minder beleg/boter smeren en weer magere dingen kiezen, soms ga ik er wel tegenin en neem ik toch wat ik lekker vind, maar is wel heel moeilijk. Ik zit er dan ook steeds over te piekeren en moet dan gewoon bewegen oid en voel me de hele tijd schuldig erover.

Vrijdag: Ik was de hele week al verkouden, maar voelde me nu echt niet lekker. Had ook al de hele nacht wakker gelegen door de hoofd- en buikpijn. S’ochtends met wegen was ik niet de afgesproken 5 ons aangekomen, maar dat kwam denk ik ook doordat ik me niet lekker voelde waardoor ik helemaal was leeggelopen :$. Ik had echt verwacht dat er meer dan 1 kg bij was door al die dingen die ik gegeten had…Ik vind het nu ook heel moeilijk wat ik moet doen dit weekend, ik denk namelijk dat ik sowieso maandag al een stuk meer weeg dan vrijdag, maar als dat niet zo is zit ik weer onder mijn lijn. En ik denk dat als ik weer onder mijn lijn zit dat voor hun weer een reden is om te zeggen dat ik niet gemotiveerd ben, omdat ze echt heel erg naar gewicht kijken.
Na het warme eten eindelijk naar huis, waar ik echt aan toe was na deze week!

Weekend: Leuke plannen voor dit weekend, film kijken, rijlessen, shoppen en naar de dierentuin!